Haustar að og húmið seyðir
horfa menn á fleiri leiðir.
Nám og skólar, nautnir fanga
nú fá hjól í skjóli að hanga.

Með þessum línum vil ég þakka öllum þeim sem glatt hafa sjálfa sig og mig, við hjólreiðar hvert þriðjudagskvöld í 5 mánuði, fyrir ánægjustundir í góðu veðri og fjölbreyttu umhverfi. Við höfum víða farið en trúlega er þó minnisstæðust hjólaferðin í Viðey. Ystu mörk ferðasumarssins voru að öðru leiti Álftanes - Heiðmörk - Hafravatn - Geldinganes. Það er notalegt að hjóla með góðu fólki og njóta náttúru og veðurblíðu í og við borgina, það vita þeir einir er komu með.

Allir þeir sem ekki komu með
og ekki gátu sálu sinni léð
sumarstund í hjólagleði.
Munu geta magnað sína sál
svo borið geti á bál
böl og leti.

Björn Finnsson

Sjá! í hæðunum glampar og glitrar,
ganga? þar bardaga menn.
Sjá! þetta eru verur vitrar
vasklegir hjólreiðamenn.
Það glampar á hjálma og glitrar króm
gallharðir vöðvar við keðjuhljóm,
litríkust klæði, líflegt bros,
létt er lund við regn og vos.
Fylkingar streyma til fórna, við mál
fast skal berjast, fram skal sál.
Lífsmáta nýjan skal leiða á, þjóð
líkna þeim örmu á hjólreiða þingi,
setja þá aumu aftast í ljóð
umvafða í gjarðahringi,
keðjuhlekki til kvalræðis þeim
kolryðgaða með ískurhreim.
Læra skulu á lipur hjól,
Líflegt verður sálarrjól. 

Björn Finnsson

20.- 22. nóvember 1998 var haldin í Ráðhúsi Reykjavíkur ráðstefna og sýning á umhverfisvænni farkostum. Að sjálfsögðu mættu fulltrúar Íslenska Fjallahjólaklúbbsins og fengu að setja upp sýningarbás til kynningar á hollasta, ódýrasta og umhverfisvænsta valkostinum í samgöngumálum nútímans.

Eins og svo oft áður er vetur konungur í þann veginn að ganga aftur í garð. Í huga margra er veturinn sá tími sem leggja ber hjólinu. Sú skoðun er sprottin af fáfræði því í boði er ýmis búnaður á hjólið svo og fatnaður sem auðvelda “baráttu” við vetur konung. Ef þú lesandi góður hefur einhverntíma notað skíði, þá skal á það minnst að vetrarhjólreiðar eru ekki verri kostur til útiveru hvað þá til ferðalaga í dagsins önn.

Það var hægur andvari að norðan með þurrviðri og ekki snjókorn á jörðu, þegar ég geystist seint um kvöld eftir stígnum í Fossvogsdalnum. Ég var í góðu skapi. Bílarnir voru víðs fjarri minni leið og í gegnum ljósmengun höfuðborgarinnar hafði ég orðið vitni að stjörnuhrapi úr Elliðaárdalnum.

Skyndilega kvað við mikil hundgá og hróp einhvers manns í myrkrinu. Ég snarhemlaði og losaði bandspotta úr frambremsunni. Í sömu andrá kom til mín svartklædd vera sem sótbölvaði mér í sífellu og spurði “hvort ég ætlaði að drepa hundinn?” Ég stundi við. Þessi svartklædda manneskja og þetta hundspott höfðu í einni svipan komið mér í virkilega fúlt skap. Um leið og ég settist á hjólið minnti ég manninn á að þessi metersmjóa ræma á stígnum tilheyrði hjólreiðafólki. Hann ætti að gæta að því hvar hundurinn ráfaði og ljósið á hjólinu hefði ekki verið þess megnugt að flóðlýsa svartan felubúning þeirra.

Það hefur orðið að venju innan klúbbsins að fara n.k. fjölskylduferðir. Ferðir sem eru léttari yfirferðar en aðrar og henta þannig vel bæði byrjendum og fjölskyldufólki. Ein þannig ferð var farin upp í Veiðivötn dagana 21.-23. ágúst og er óhætt að segja að hún hafi heppnast að öllu leiti vel, nema hvað undir lok ferðarinnar gerðist smá óhapp, sem sagt verður frá síðarmeir.

Undirbúningur
Síðastliðið vor fór Elín, eiginkona mín og stýrimaður á Orminum langa, að skoða skóla í Newcastle á Norðimbralandi. Fannst okkur hjónum þá tilvalið að nota tækifærið til þess að hjóla um Skotland og kynnast því hvernig þar væri umhorfs.
Að sið góðra manna hófum við undirbúning ferðarinnar strax í febrúar. Ég sendi út fyrirspurn á Alnetinu um það hvernig væri hægt að fá leigt tveggja manna hjól í Bretlandi. Þá bað ég einnig um upplýsingar um hjólreiðaleiðir.

Í upphafi kjörtímabils R-listans sem nú er að líða, batt hjólreiðafólk vonir um að eitthvað nýtt myndi gerast í málefnum hjólreiðamanna. Mörg undanfarin ár hafði lítið sem ekkert verið gert í þessum efnum og leit svo út að í huga embættismanna væri fyrirbærið “reiðhjól” vart af þessum heimi eða þá helst bara leiktæki fyrir börn.

Ætla ég nú að segja ykkur aðeins frá fjölskylduferð sem Íslenski Fjallahjólaklúbburinn stóð fyrir á Nesjavelli í vor og tókst í alla staði frábærlega þrátt fyrir mjög mikla rigningu fyrri daginn og mótvind seinni daginn. Það var um 25 manna hópur sem mætti við Árbæjarsafn upp úr hádeginu á laugardeginum. Fólkið á aldrinum 13 – 55 ára og einnig voru með 4 börn frá 16 mánaða til 5 ára í aftaníkerrum og eitt á tengihjóli.

Frá því að ég var 5 ára, og vinkona mín hafði ýtt mér í 1000 skipti af stað út í óvissuna, niður stutta brekku á hjálpardekkjalausu tvíhjóli og ég fann langþráð jafnvægið, hef ég elskað að hjóla og, að undanskildum fyrstu árunum eftir bílpróf, gert mikið af því.

Sá misskilningur er afar útbreiddur hér á landi að tengivagnar fyrir börn séu hættulegir. Það mjög slæmt því þessir vagnar eru síst hættulegri en bílar. Við búum í samfélagi sem tekur lítið sem ekkert tillit til hjólreiðamanna en öðru máli gegnir þegar bílstjórar mæta furðufarkostum eins og reiðhjóli með skærgulum tengivagni, þá virðast þeir taka meira tillit til hjólreiðafólksins.

Þó lítið hafi sést til sérhannaðra reiðhjóla fyrir fatlaða hérlendis ennþá, er nú búið að laga nokkrar leiðir í Reykjavíkurborg það mikið að það ætti að vera orðið raunhæft að taka svona hjól í notkun hér.

Miðvikudaginn 18. febrúar 1998 fór ég í útréttingabæjarferð eftir hádegið. Fyrir hádegið var ég á lesstofu Árnagarðs að lesa „Okkur“ eftir Zamyatin. Þeirri bók er skipt í fjörutíu kafla sem söguhöfundurinn kallar skýrslur eða færslur. Það er vegna áhrifa frá henni sem ég skipti þessum pistli í færslur.

Eftirfarandi er umfjöllun MBR um heimsókn blaðamanns MBR til Íslands og heimsókn hans til ÍFHK:

THE ICEMEN COMETH

And you think we have it cold. mbr made a flying visit to Reykjavik, home of Magnus Magnusson, Brennivin and the Vikings - not the big beardy blokes with horny helmets but the Icelandic Mountain Bike Club

Oft heyrast kvartanir hjólreiðafólks vegna viðmóts og þekkingarleysis sölumanna í hjólreiðaverslunum. Það skal tekið strax fram að ekki er verið að dæma alla sölumenn og að hér er ég ekki aðeins að lýsa minni persónulegu skoðun, heldur skoðun fjölda fólks sem hefur rætt þessi mál við mig.