Hjóla-Hrönn

Hjóla-Hrönn
  1. Ég fékk þetta skemmtilega skjárit sent af færslu sem var einhvern tíma í opinberri birtingu.  Ég náði nefnilega ekki sjálf að taka afrit.  Mig minnti að þetta hefði verið í lok nóvember, ég hef satt að segja mestar áhyggjur af versnandi minni hjá mér og mögulegum elliglöpum.  Ég ákvað að blörra persónueinkennandi atriði.  Það er nefnilega önnur kona sem kallar sig líka Hjóla-Hrönn.  Hún er mótorhjólakona.  Meira að segja svolítið lík mér.  Dökkhærð og skáeygð.  Nei, æ, ég er víst orðin gráhærð.  Engin furða.  Kannski var þessi færsla ætluð henni?

    Kæra Steina.  Ég óska þér velfarnaðar, gæfu og gleði.  Sem og ykkur öllum sem kommentuðu eða settu einhver tilfinningatákn á færsluna. Ykkur er velkomið að hafa samband við mig með því að senda mér póst á hjolahronn@gmail.com ef þið viljið ræða eitthvað við mig.  Ég mun þá veita viðtalstíma.  Ást og friður og tonn af *hamingjudufti* 

    #mbl #dv #stundin #landlæknir #lögfræðingur

    steinaRosa

     

  2. Þar eð ég get lítið hjólað núorðið sökum versnandi slitgigtar, þá verður kona (maður) að finna sér önnur áhugamál.  Ég lærði að sauma 5 ára gömul, bjó til ballkjól á Barbí úr vasaklút pabba.  Hvort hann var hrifinn af uppátækinu veit ég ekki, en Barbí var svo sannarlega glæsileg í múnderingunni.  Á því miður ekki mynd, í þá daga var ekki bruðlað með filmur á svo hversdagslegt efni.

    korselett

    Ég saumaði þetta korselett upp úr venjulegu öryggisvesti.  Svona flíkur er ekki hægt að fjöldaframleiða, það þarf að máta það á röngunni og nota ógrynni af títuprjónum til að fá flíkina til að passa.  Og ókosturinn er að það má hvorki þyngjast né léttast, þá passar það ekki lengur.  Frétti að vændiskonur á Spáni voru neyddar til að ganga í öryggisvestum ef þær ætluðu að selja blíðu sína í vegarkantinum, eins gott að vera ekki í þessu vesti þar í hjólaferð, það gæti valdið misskilningi.

    Alveg spurning hvort ég dusti ekki rykið af saumadótinu, úr því hjólin mín munu rykfalla í vetur á meðan ég jafna mig eftir liðskiptaaðgerð norður á Akureyri.  Aldrei að vita hvað kona gerir af sér þegar allt er gróið.  Kannski verður kommbakk hjá Hjóla-Hrönn.

  3. hjola-hronn

  4. Ég var félagi í Útivist á mínum yngri árum.  Þrammaði þá með þeim nokkrar perlur Íslands, Fimmvörðuhálsinn, fullt af dagsferðum og ógleymanleg páskaferð á Snæfellsjökul.  Svo tók ómegðin og sófasetutímabilið við og ég hreyfði mig lítið á þeim tíma.  Það var alls ekki leiðinlegt tímabil, að horfa á börn að leik er líka góð skemmtun.  En því lauk og allt í einu sat ég ein inni í stofu og enginn vildi leika við mig.  Kallinn í boltanum og krakkarnir úti að leika við vini sína.  Svo ég fór á stúfana og fann Fjallahjólaklúbbinn.  Búin að eiga margar góðar stundir hjólandi með félögum mínum út um hvippinn og hvappinn.  En stundum hafa fallið niður ferðir hjá okkur, og þá hafa félagarnir í Hjólarækt Útivistar ættleitt mig.  Svo ég ákvað að gerast aftur félagi í Útivist og nota síðsumarið í minni hjólandi tilveru til að njóta þess að ferðast um á reiðhjóli.  Á meðan ég get og gigtin leyfir.  Enginn veit sína æfi fyrr en öll er.

    6 hjolandi

    Það var hjólað, sungið, etið, drukkið og skemmt sér á 40 ára afmælishátið Útivistar við Strútsskála. Ég var hópi 6 sem hjóluðu á svæðið, en jeppadeildin mætti líka, sem og gönguhópar. Mikið gasalega var þetta gaman.  Ég gleymdi að kíkja á veðurspá, bókaði mig í ferðina og borgaði matinn fyrirfram.  Úps.  Grenjandi rigning og rok.  Shit.  Jæja, ég hætti þá bara við.  En sem betur fer skánaði veðurspáin smám saman og daginn sem við keyrðum áleiðis og hjóluðum 30 km leið að Strútsskála var komið fínasta veður.  Þennan sama dag var drusluganga haldin viða um land.  Guðbjartur var eini karlkyns hjólarinn í hópnum, hafði þó andlegan stuðning af Grétari sem sá um að trússa dótið okkar inn í Strút. 

    gudbjartur

    Til að fyrirbyggja misskilning, við vorum allar góðar við Guðbjart.  Hann, í augnabliks aðgæsluleysi datt á nánast engri ferð og skrámaðist.  Sem betur fer ekkert alvarlegt, en hann sá um druslugönguna fyrir okkar hönd.

    Leiðin er falleg og við hjóluðum á vegi, sem breyttist um tíma í nokkuð þungfæran sand.  Og eftir að við mættum hópi hestafólks, þá breyttist þungfæri sandurinn í ófært helvíti.  En samt, að ganga og styðja sig við reiðhjól er auðveldara en ganga án reiðhjóls.  Og miklu meira töff en venjuleg göngugrind, sem ég ehemm, skal viðurkenna að ég hef verið að íhuga að fjárfesta í til að nota við ákveðnar aðstæður, svo ég geti sest þegar hnén bera mig ekki lengur.

    gamli grani

    Á reiðhjóli skynjar maður hluti öðruvísi.  Ef þú sérð eitthvað fallegt í náttúrunni, þá stoppar maður á 5 sekúndum og nær að festa augnablikið á filmu.  Eða flögu réttara sagt.  Á 90 km hraða er það aðeins flóknara og fólk nennir ekki að standa í því að stöðva, snúa við, keyra til baka, snúa aftur við og finna jafnvel ekki staðinn aftur.  Stundum er þetta metraspurgsmál að stoppa á rétta staðnum.

    broen

    Talandi um að stoppa á rétta staðnum...  Á ferðalagi um holt og hæðir þarf fólk óhjákvæmilega að gera þarfir sínar úti í guðsgrænni náttúrunni.  Í einu stoppinu gekk ég vel frá hópnum svo andblærinn myndi ekki bera ilminn aftur til þeirra.  Verandi með mín ónýtu hné, þá á ég í smá erfiðleikum með að koma mér í góða stellingu.  Ef ég er bara að pissa geri ég það hálfstandandi með rassinn út í loftið.  Sérlega skemmtilegt sjónarhorn ef einhver kemur óvænt aftan að mér á þeim tímapunkti...

    En ég þurfti að gera meira og þá vandast málið örlítið.  Ég get ekki sest á hækjur mér eins og fólk gerir almennt úti í náttúrunni.  Ég notaði stóran stein, hallaði mér upp að honum og lét mig síga niður þangað til ég var komin í sömu stellingu og þegar ég sit á skínandi hvítu postulíni.  Þarna sit ég að því er virðist í lausu lofti þegar bíll kemur úr hinni áttinni og stoppar rétt hjá mér.  Þar eð ég var í skærgulu öryggisvesti get ég ekki ímyndað mér annað en fólkið hafi séð mig, en það er ekki alveg víst að þau hafi áttað sig á hvað ég var að gera.  Kannski verið að furða sig á þessari houdini stellingu og, ehemm, kannski tekið mynd...  Eða kannski bara að skoða kort, en það voru gatnamót framundan.  Um leið og ég stóð upp og girti mig, þá spændu þau í burtu.  Kannski var fólkið í bílnum þá fyrst að fatta að ég var ekki sitjandi á steini.

    toiletPapier

    Þessi mynd af mér var tekin fyrr um morguninn fyrir utan Strútsskála, kannski teikn um það sem koma myndi.  Og talandi um teikn.  Þegar hjólaferð helgarinnar var lokið, þá var þessi tala á mælinum.

    07-25 666

    Hjólafélagar mínir skildu ekkert í því að ég skyldi bera hjólið nokkra metra upp á grasbalann, sem ég gerði til að hafa skemmtilegri bakgrunn með þessari mögnuðu tölu. Sem ég hefði nú kannski átt að segja þeim að væri á mælinum. Ég bar hjólið til að skemma ekki töluna, en það hefði ég gert ef ég hefði leitt hjólið þangað.

    Ég gerði þau mistök að taka bara eina mynd, súmmaði inn og sýndist myndin vera í fókus. Sem hún er ekki. Og Guðrún myndaðist alveg skelfilega. Nei, hin Guðrúnin. Nei, sú þriðja. Sem er yfirmáluð með grænu.  Dísus, þegar það eru þrjár konur á einni mynd sem heita allar Guðrún og ein af þeim er þarna eða ekki, eða einhver allt önnur kona, þá geta skrif mín vissulega virkað ruglingsleg.

    Ef þið rekist á mynd af mér einhvers staðar á netinu skítandi úti í móa, þá já, er leyfilegt aðglotta út í annað en vinsamlega ekki dreifa henni áfram.  Hver hefur ekki verið í mínum sporum, ég bara spyr..

     

  5. undanfarar

    Ég var undanfari í Latabæjarhlaupinu árið 2012.  Við Cristy klæddum okkur upp og hjóluðum á undan sprækum 6-8 ára krökkum.  Réttara sagt, við náðum þeim áður en þau komu í mark.  Við heyrðum ekki þegar hlaupinu var startað, sáum bara rauða bylgju af krökkum koma æðandi í áttina að okkur, taka framúr og skilja okkur eftir í rykinu.  Við spændum af stað og náðum grislingunum.  Sem betur fer, agalegt ef það hefði frést að við, garpar í Fjallahjólaklúbbnum hefðum ekki haft í við 6-8 ára krakka.  Hér má stutt myndband frá Latabæjarhlaupinu.  Ég var með myndavél aftan á bögglaberanum.

    https://www.youtube.com/watch?v=asH5SKdBJ2M

    Eftir þetta hafa ekki verið notaðir undanfarar í Latabæjarhlaupinu... hmmm.  Eins og margir feður þökkuðu okkur fyrir að klæða okkur upp og gleðja börnin.

    Ég gaf aftur kost á mér í ár, en lenti á varamannabekknum.  Mætti niður í Hljómskálagarð snemma morguns til að taka púls á stemmingunni.  Kannski taka 3km skemmtiskokk.  Leysa eftirfarana af, fólk þarf jú að komast á klósett.  En það endaði með því að ég var undanfari í 42 km maraþonhlaupinu.  Eftir á, þá er ég ekki viss um að það sé erfiðasta hlaupið að hjóla fyrir.  Við hjóluðum á ca 16-18 km jöfnum hraða, en í Latabæjarhlaupinu þá sprengdum við okkur á fyrstu 100 metrunum og komum móðar og másandi í mark í hálfgerðu áfalli.  Þeir sem hlaupa 10 og 21km fara líka mun hraðar en þeir sem hlaupa 42km.  En auðvitað þarf að vera í góðu hjólaformi og geta hangið á hnakk í ríflega 2 tíma án hvíldar.

    En aftur.  Það var tekið fram úr mér.  Fokk.  Afsakið orðbragðið.  Ég var líka á Menningarnótt.  Við Corinna vorum undanfarar og hún hægði á til að kanna hvort það væri langt á milli fyrstu hlauparanna.  Ég kom að hringtorgi sem var fullt af föngulegum, hálfnöktum, vöðvastæltum hlaupandi karlmönnum, starfsfólki í vestum, borðar hingað og þangað og lögreglan á bifhjólum (sem voru sko líka fyrir augað...) og ég bara sá ekki í fljótu bragði hvernig ég ætti að fara í gegn um hringtorgið.  Sem betur fer vissu hlaupararnir hvert ætti að fara og tóku fram úr mér og beygðu til vinstri.  Ég náði þeim nú fljótt og reyndi að fylgjast betur með götumerkingunum og láta ekki þá karlmenn sem komu hlaupandi á móti afvegaleiða mig.  Í Fossvogsdalnum skiptum við liði, Corinna lóðsaði fyrstu tvö, ég þann þriðja í mark.  Síðustu 2 kílómetrarnir voru eiginlega mest stressandi, af því mikið af fólki var á götunum labbandi þvers og kruss.

    Þetta gekk allt stórslysalaust fyrir sig, en það er skondið á litla Íslandi, að ég þekkti fullt af fólki.  Hitti Ingileif bekkjarsystur mína sem var á leið í hálfmaraþon. Snorra Má bekkjarbróður og hjólagarp.  Hjólaði fram á Guðrúnu í gönguklúbbnum sem spurði mig hvort ég væri með pumpu.  Ég varð að góla að ég væri upptekin sem undanfari í Maraþoninu og hjóla fram hjá konu í neyð.  Annars er ég greiðvikin og alltaf til í að aðstoða fólk.  Þóra í mömmuklúbbnum var að viðra hundinn sinn í Fossvoginum.  Ég heyrði fleira fólk kalla á mig úr mannmergðinni "Hrönn" og "Hjólahrönn" og jafnvel mitt fulla nafn "Hrönn Harðardóttir". Ég sem hélt að enginn vissi hver ég væri.  Svo ég bara brosti í allar áttir og heilsaði með virktum.  Þetta var bara gaman.