|
Hjólað í Borgarfirðinum
Fjallahjóla- og gönguferð í Borgarfjörðinn og ofan í Víðgelmi 9.-10. nóvember 1991
Ég keypti mér fjallahjól í sumarlok til að fara á því í skólann. Þannig sá ég fram á að komast fljótar og betur ferða minna en með strætó. Hjólið átti að hafa hagnýtt gildi fyrir mig. Og það dugði. Ekkert var fjær þönkum mínum en að hjóla hlaðin pinklum í snjó víðs fjarri mannabyggðum.
En þegar svo Íslenski fjallahjólaklúbburinn og Ferðafélag Íslands stóðu
fyrir helgarferð númer 2 í haust var mig farið að langa til að leggja
eitthvað annað undir dekkin mín en gráa Hringbrautina. Samt var ég
efins um að nýgræðingurinn ég ætti nokkurt erindi með svona reyndum
köppum. Ég hafði heyrt þá tala um smæstu skrúfur með nöfnum, hvað þá
stórgripi eins og dekk og ljós. Ég átti ekki einu sinni almennilegar
græjur þegar hjólinu sleppti, ekki hjólabuxur eða flísnærföt, góðar
töskur á hjólið, teygjur á bögglaberann, ljós, ekki einu sinni léttan
og ljúfan svefnpoka. Ákvað samt á síðustu stundu að ég tímdi ekki að
sleppa tækifærinu að reyna mig í öðru umhverfi.
Hún var örugglega
orðin átta þegar ég rúllaði inn á BSÍ laugardagsmorguninn 9. nóvember
síðastliðinn. Ég vonaði líklegast að ég missti af rútunni. En rútan var
ófarin og ég sneyptist inn, hálfskömmustuleg yfir útbúnaði mínum,
álnarlöngum svefnpoka á bögglaberanum og dinglandi myndavélartösku á
öxlinni.
Hópurinn í rútunni var ekki sérlega stór. Og við sem
ætluðum að hjóla vorum aðeins 7. Þar af hafði einn, Magnús Bergsson,
hjólað kvöldinu áður úr Reykjavík. Klukkan 8:20 lögðum við af stað í
austurátt. Í Mosfellsbæ var ætlunin að staldra við nógu lengi til að
taka tvær manneskjur með. En vegna vélarbilunar tognaði nokkuð á
dvölinni og áður en yfir lauk var búið að senda nýja rútu til okkar.
Þennan óvænta biðtíma notuðum við til að kynnast aðeins á meðan
dagurinn ruddi sér til rúms.
Klukkan hálf ellefu var orðið allbjart
og við á hraðri ferð út úr bænum. Við ókum sem leið lá norður í Brúarás
þar sem við hittum Magga, nærðum okkur og dreifðum föggunum út um öll
gólf áður en við fórum í leiðangurinn upp í Víðgelmi. Hann er rúmlega
eins kílómetra langur hraunhellir sem lokaðist árið 1972. Í hellinum
eru viðkvæmir dropasteinar sem gestirnir á árum áður höfðu brotið
ótæpilega af ásamt því að fleygja frá sér alls kyns rusli. Við 7
(Berglind, Gísli, Helga, Jón, Kalli, Maggi og Þórður) vorum nokkru
lengur á leiðinni en hin (á að giska 15-20) enda fóru þau langleiðina
með rútunni i fylgd með fararstjóranum, Bolla Valgarðssyni. Leiðin frá
Brúarási að Víðgelmi, 14 km, var heldur upp í móti og á köflum bara
helvíti mikið puð, ekki síst þar sem við hjóluðum úr snjóleysi upp í
snjó.
Magga sýndist stormur vera í aðsigi. En við vildum endilega
hjóla og ferðin reyndist ganga snurðulítið þótt ekki væri beinlínis
sumarblíða. Ég var svo lánsöm að mér var léð lambhúshetta á höfuðið og
komst snarlega að þeirri niðurstöðu að gott höfuðfat væri ómissandi.
Húfa og hjálmur, enda gera óhöppin ekki boð á undan sér. Helga varð
fyrir því á leiðinni upp eftir að detta og hafði þá orð á því að einn
hjálmur væri betri en enginn! Þá vorum við komin í svolítið snjóföl sem
þýddi að okkur var hættara við að renna en áður. Gísli, langreyndur
verkstæðismaður hjá GÁP, bölvaði sér lítillega fyrir að gleyma að
skipta yfir í nagladekk. Þá fyrst sannfærðist ég um að svoleiðis nokkuð
fyrirfyndist en fram að þessum degi hafði mér þótt hugmyndin um
nagladekk á reiðhjól fremur kátleg.
Við Víðgelmi varð fyrst fyrir
okkur stór hellismunni, eins konar anddyri, og klaki í gólfinu. Þar í
gegn fórum við, skreiddumst niður þröngan gang með fulltingi kaðals,
svo í gegnum hlið sem venjulega er læst og þá opnaðist okkur nýr
geimur, kolbikasvartur, Enn hafði ég notið gæða samferðarfólksins því
Gísli lánaði mér forláta ljós svo að ég gæti séð fótum mínum forráð.
Þarna inni gætir vitaskuld ekki hinnar minnstu dagsskímu. Gólfið er
óslétt og innar verða stórir hnullungar á vegi manns - lífshættulegt að
sjá ekki vel í kringum sig! Þarna klöngruðumst við upp og niður, út og
suður, tíndum upp 20 ára gamalt rusl sem hafði ekki látið á sjá í
súrefnisleysinu, uns eftirlitsmaðurinn Ámi kom til móts við okkur og
fræddi um hellinn.
Þegar við vorum komin til botns slökktum við öll
ljósin og sungum upp undir Eiríksjökli. Stemningin sem skapaðist þarna
í svartamyrkrinu var mjög sérstök og eftirminnileg. Eftir stutta tölu
sem Árni hélt, myndatökur og allrahanda spekúlasjónir um þennan helli
og hella almennt héldum við sömu leið til baka.
Úti var aðeins
farið að skyggja. Og snjóa. Við hjólreiðamennirnir áðum stutta stund í
anddyrinu áður en við fórum aftur á bak. Og gættum þess að sjálfsögðu
að skilja ekki eftir okkur nein ummerki!
Veðrið var orðið miklu
stilltara og óstjórnlega fallegt um að litast. Það vita allir sem hafa
reynt að maður upplifir náttúruna og umhverfíð allt öðruvísi gangandi
eða hjólandi en akandi. Leiðin lá niður í móti að þessu sinni og
ástigið var mjög létt. Við dóluðum áfram í blíðviðrinu og ræddum málin.
Þá gerðist það alveg fyrirvaralaust að Helga datt. Sem sagt -fallið
gerði ekki boð á undan sér. En að athuguðu máli reyndist of mikið loft
í dekkjunum. Og Helga lá aum og kveinandi á götunni meðan við hin
ærsluðumst og gerðum góðlátlegt grín að henni, sannfærð um að þetta
væri ekki neitt. Síðar kom svo í ljós að annar handleggurinn var
brotinn. Hún beit á jaxlinn en treysti sér ekki til að hjóla svo að við
röltum rólega áfram, öll nema Maggi sem rauk á ljóshraða þessa 6-8 km
niður í Brúarás og sótti rútuna.
Eftir að við komum í náttstað
fengum við okkur að borða og fórum svo nokkur í gufubað. Annars leið
kvöldið bara við kjaftagang, kakódrykkju og spilamennsku. Gítarspil og
söngur hefðu verið vel þegin en því var ekki til að dreifa. Því miður.
En kannski næst?!
Um nóttina fór svo vel um okkur að allir sváfu mun
lengur en til stóð. Við á hjólunum lögðum svo af stað undir hádegi og
settum stefnuna á Kleppjárnsreyki til að byrja með. Þar er nefnilega
sjoppa. Veðrið var gott og við fleygðumst áfram fyrir eigin vélarafli.
Fannst mér.
Kleppjárnsreykjum náðum við klukkan 13:10 - en viti
menn, sjoppan átti ekki að opna fyrr en 14:00. Nú voru góð ráð dýr, en
á endanum náðu Magnús og Jón í eigandaun sem opnaði fyrir okkur. Þá var
klukkan reyndar langt gengin tvö. Og þarna sátum við til hálf þrjú við
alls konar næringarnám. Um leið og við vorum á förum renndi rútan í
hlaðið. Á heimleið. Til að nota tímann sem best spændum við í burtu
eins og lungu og lappir leyfðu, komumst nokkra kílómetra meðan
göngufólkið verslaði. Svo hirti rútan okkur upp, öll nema Magga sem
endilega vildi hjóla í bæinn aftur.
Niður á BSÍ komum við rétt fyrir
átta og hittum þar fyrir fyrsta vetrarsnjóinn og hálkuna í Reykjavík að
þessu sinni. Þá fékk ég nasaþefinn af því hvernig er að hjóla við þær
aðstæður. Og hjólaði í skólann næsta dag. Svaraði stóreygð aðspurð um
kulda í sveitinni: Ég svitnaði.
Nú eru spurningarnar bara tvær: Hvenær verður boðið upp á næstu hjólaferð? Og hvað verðum við þá mörg?
Berglind Steinsdóttir
Teikning Jón Örn Bergsson
Birtist fyrst í fyrsta Hjólhestinum vorið 1992
|
